josvdbroek

Met acht enthousiaste renners stonden we klaar voor een mooie tocht van zo’n 90 kilometer richting Best. De eerste kilometers liepen als een trein. Via de Kokse Hoeve en Keldonk reden we met een heerlijke rugwind, waardoor de benen vanzelf soepel ronddraaiden.

Na het oversteken van de Zuid-Willemsvaart kwamen we samen met een andere groep wielrenners te rijden. Hun route ging linksaf, terwijl wij koers zetten richting Mariahout en Lieshout. Natuurlijk mocht een rondje langs Kasteel Croy niet ontbreken – zoals het hoort: even een rondje om de kerk.

Na ongeveer 50 kilometer bereikten we onze pauzeplek: Het Boshuys in Best. Een gezellige locatie waar twee bakjes koffie uitstekend smaakten en de energievoorraad weer werd aangevuld.

Na de pauze draaide de wind echter en kregen we het minder cadeau. Richting Handel was het stevig beuken tegen de wind in. Gelukkig namen de sterke kopmannen het voortouw en hielden ze het tempo er goed in. Toch begon bij enkele renners zo’n tien kilometer voor de finish het lampje langzaam te knipperen. Even het tempo aanpassen en samen uit, samen thuis – zo hoort het.

Alsof de tegenwind nog niet genoeg uitdaging bood, werden we bij Boekel ook nog opgehouden door een stoet oude tractoren. De verwachte eindsprint veranderde daardoor noodgedwongen in een rustig slalomparcours tussen de nostalgische landbouwmachines.

Eenmaal aangekomen in Handel wachtte ons nog een prachtige verrassing. Langs de weg zat een gezellige menigte die ons enthousiast toejuichte. Of ze nu speciaal voor ons waren gekomen of niet, wij namen het applaus dankbaar in ontvangst. Zo’n warm welkom maakt de rit helemaal af!

Al met al was het weer een prachtige clubrit: 90 kilometer, mooie wegen, gezellige koffie, flink wat wind, een vleugje humor en vooral veel fietsplezier. Op naar de volgende tocht!

Wedstrijdvoorbereiding
Zaterdagavond nog even op de website van Tourclub Handel gekeken. De A- en B-groep vertrekken gezamenlijk om 8.00 uur naar Berg en Dal. Oei, de eerste keer boven de 100 kilometer in een heuvelachtig landschap. Dat beloofde voor mij een pittige tocht te worden. De rit moest dus goed worden voorbereid. Hoe loopt de route? Waar komt de wind vandaan? En waar is de bevoorrading? Nog even de tocht downloaden van de website, overzetten naar mijn Garmin en vervolgens op tijd naar bed 😉.
Om 6.30 uur ging de wekker. Een beetje nerveus voor de etappe die voor me lag.
Cruesli met skyr, een banaan en een kop koffie verdwenen naar binnen. Van cafeïne word je tenslotte wat alerter, en dat kon vandaag zomaar van pas komen.
Na het omkleden volgde uiteraard nog een laatste controle van het materiaal. Mijn bevoorrading bestond uit een banaan, een reep, een gelletje en een grote bidon met dorstlesser. Klaar voor vertrek.
Koers
Iets voor 8.00 uur stond ik aan de start. Even rondkijken en een inschatting maken van het koersverloop. Er stonden zes sterke renners aan de start… en ik.
Dat betekende maar één ding: slim rijden. Sparen, sparen en nog eens sparen.
Klokslag 8.00 uur vertrokken we met zeven renners richting Berg en Dal. Vanuit het achterste wiel hoefde ik maar weinig inspanning te leveren en kon ik ondertussen genieten van het prachtige landschap. Met de wind in de rug koersten we in een mooi tempo richting de heuvels van Nijmegen.
Eenmaal daar aangekomen bleek al snel dat ik bergop toch wat tekortkwam. Maar dankzij een uitstekende wedstrijdvoorbereiding (lees: een klein stukje afsnijden) wist ik toch als eerste boven te komen op de Stekkenberg. Vanaf dat moment was het peloton weer compleet.
Gezamenlijk begonnen we aan de klim richting Tivoli. Met stijgingspercentages rond de 6% moest ik de groep opnieuw laten rijden. Qua gewicht sta ik dan ook niet echt scherp. Terwijl de sterke mannen ook nog de Oude en Nieuwe Holleweg meepakten, kwam ik wederom als eerste aan bij de bevoorrading.
Bij De Oude Molen werd er voldoende gegeten en gedronken. Tijd voor de finale.
Finale
Zes sterke renners draaiden kop over kop, fietsend over de smalle landweggetjes en fietspaden. Met de wind strak van voren werd ik ondertussen wederom uitstekend uit de wind gehouden. Het tempo ging richting het einde nog iets omhoog. Hier en daar verschenen kleine haarscheurtjes in het peloton. Maar met verbeten gezichten werd koers gezet richting Boekel, met de finishlijn aan de Arendstraat 51.
Moe maar voldaan passeerden we uiteindelijk gezamenlijk de finish.
Evaluatie (proost 🍻)
Koersen is keuzes maken. Vandaag koos ik vooral voor het wiel van een ander.
Dankzij het harde werk van mijn ploeggenoten heb ik deze rit relatief gemakkelijk overleefd. De tactiek heeft gewerkt: sparen, sparen en nog eens sparen.
Terugkijkend was dit een schoolvoorbeeld van moderne wielertactiek: zo weinig mogelijk kopwerk verrichten, de concurrentie het zware werk laten doen en toch fris aan de meet verschijnen.
Om ons succes te vieren waren we bij Mary uitgenodigd voor een drankje.
Daar hebben we gezellig het glas geheven: Op een prachtige dag. Fietsen is écht mooi.
Mannen, bedankt! Zonder jullie noeste arbeid was het voor mij een stuk zwaarder geworden.
Tot volgende week zondag! 🚴

Met 14 graden en al vroeg een lekker fris windje was het heerlijk fietsweer. Vanwege de aangebroken vakantieperiode is het altijd spannend met hoeveel A-renners wordt gestart. Vanmorgen waren er 6 mannen aanwezig en misschien niet helemaal toevallig waren deze 6 renners afgelopen woensdag ook aanwezig geweest bij de zeer geslaagde individuele tijdrit. Dus vertrouwen genoeg voor het programma van 100km naar Maashees. Het vertrouwen liep al snel nog verder op. We hadden de wind lekker van achteren en voelden we ons echte tourrenners. Alleen het verschil van bijna 20km per uur minder dan wat er in Frankrijk wordt gereden. Iedereen nam tijdig zijn verantwoordelijkheid om ongeveer 10km kopwerk te doen. De km’s gingen rap onder de wielen door. Over mooie b-wegen ging de route via De Rips-Vredepeel-Amercia-Horst-Oirlo waar het industrieterrein open lag en we even een andere weg moesten zoeken, arriveerden we iets voor 10 uur bij het alom bekende Trefpunt in Geijsteren. Onder het genot van een welverdiend, vers gezet bakkie koffie was het even uitblazen en de moed verzamelen voor de terugreis van 40km. Maar wel met de wind flink tegen. Afgesproken werd om elke 5km door te wisselen. Ook met de wind tegen werd er meer dan voortreffelijk door de 6 renners samengewerkt. Niemand verzaakte. Via Maashees-Sint Antonis-Ledeacker-Venhorst waren we al om 11.50 uur terug in Handel. Met open armen werden we ontvangen door de gastvrouw. Niets was te gek voor de geleverde prestatie. Eerst wat frisdrank om het vochtniveau weer wat op peil te brengen wat wel degelijk nodig bleek te zijn. Ondertussen werden de laatste roddels en nieuwsfeitjes uitgewisseld. Daarna een heerlijk ijsje. De keuze werd  bemoeilijkt door het diverse aanbod. Maar voor ieder wat wils. Vervolgens nog een lekker bakkie koffie met keuze wederom uit diverse soorten koeken. Wat een heerlijke beloning voor de A-groep en de geleverde inspanning. Bij het huiswaarts keren werden de vakantiegangers een hele fijne vakantie gewenst en hopelijk allemaal weer met een gezonde en veilige thuiskomst.

Deze zondag stond een nieuwe route richting de Stabrechtse Heide op het programma. De route was thuis achter de laptop zorgvuldig uitgestippeld, dus iedereen was benieuwd hoe deze in de praktijk zou bevallen. Met tien enthousiaste renners vertrokken we vanuit Handel richting Gemert. Via een deel van de bekende Siberische Route van de woensdagavond – dit keer in omgekeerde richting – reden we door naar Helmond. Ondanks een stevige tegenwind verliep het tempo prima en draaide de groep lekker rond.

Onderweg gebeurde er natuurlijk weer genoeg. In de omgeving van Someren moest één van de renners vriendelijk, maar duidelijk, op de helm worden getikt. Hij besloot de weg over te steken terwijl er een auto aankwam. Gelukkig liep het goed af, maar dat is iets wat we liever niet meer zien.

Niet veel later, in de buurt van Sterksel, volgde de volgende onderbreking. Een van de renners kreeg een flinke bloedneus. Gelukkig waren behulpzame bewoners in de buurt bereid een stukje keukenrol te geven, waardoor de bloeding snel onder controle was en we onze tocht konden vervolgen.

Lang duurde dat echter niet, want de pechduivel sloeg opnieuw toe. Een andere renner reed over een scherpe rand van het wegdek en stond ineens met twee lekke banden: zowel voor als achter. Met een geplakte band, een geleend binnenbandje en de gezamenlijke inzet van de groep konden we gelukkig weer op pad.

Daarna was het tijd om een geschikte pauzeplek te zoeken. De geplande stop bij de Stabrechtse Heide werd ongemerkt voorbijgereden, waardoor we uiteindelijk in Mierlo neerstreken bij een gezellige horecazaak. De vriendelijke bediening en het heerlijke gebak met huisgemaakte slagroom vielen goed in de smaak. De eigenaar hoopte duidelijk op wat meer verkoop, maar uiteindelijk bleef het bij twee stukken gebak.

Na de koffiestop restten nog zo’n dertig kilometer. Bij Helmond ontstond nog even wat verwarring over de route. Acht renners kozen een andere weg dan de twee die wel op de juiste route zaten. Gelukkig duurde de splitsing niet lang en na ongeveer vijf kilometer was de groep weer compleet.

Om 12.30 uur kwamen we met tevreden gezichten terug in Handel. De teller stond op 89 mooie kilometers. Ondanks een bloedneus, een bijna-verkeersincident, twee lekke banden en een kleine routevergissing was het weer een gezellige en sportieve rit, waarbij het groepsgevoel opnieuw de boventoon voerde.

Deze keer hadden we 14 deelnemers en 13 fietsen, het is dan ook de eerste keer dat een tandem meerijdt in een tijdrit en we zijn benieuwd hoe dat gaat. Het parcours is hetzelfde als bij de koppeltijdrit maar we reden hem nu linksom, dat was even wennen voor sommige deelnemers. Misschien lag het ook aan de temperatuur want het was bijna 30 graden en er stond een stevig windje. Na loting van de startvolgorde kon de eerste deelnemer van start gaan en vervolgens na 1 minuut de volgende. Gelukkig hadden we weer 2 vrijwilligers die op de gevaarlijke plekken toezicht hielden, bedankt hiervoor! We waren benieuwd of een tendem sneller is dan een solorijder want een tendem kan niet zo snel door de bochten en weegt ook meer. De winnaar is een solorijder geworden, Jarno met een snelheid van 36,63 en de tendem rijders Michel en Marco werden knap tweede met een snelheid van 36,60 een nipt verschil dus, dit betekent dat de tendem rijders gewoon mee kunnen rijden in dezelfde competitie. Gefeliciteerd allemaal want iedereen heeft natuurlijk zo hard mogelijk gereden. Na afloop was het weer heel gezellig bij Jarno en Desiree, en ook de TV stond buiten met voetbal, bedankt weer voor jullie gastvrijheid!