josvdbroek

Vanochtend stond de toertocht naar Den Dungen op het programma, met een totale afstand van 105 kilometer. Klokslag 8:00 uur vertrokken we vanuit Handel met een groep van negen renners. Dankzij de bewolking was het bij vertrek aangenaam: zo’n 14 graden, met een zwakke tot matige zuid-zuidwestenwind (kracht 2 à 3).
De route voerde ons eerst richting de brug bij Keldonk, waarna we via Zijtaart en Sint-Oedenrode koers zetten naar Olland. Halverwege besloot één van de renners, die nog in revalidatie is, om terug naar huis te keren.
Daarna vervolgden we onze tocht via Sint-Michielsgestel richting Esch en Vught. Onderweg werden we echter opgehouden door wegwerkzaamheden. Achteraf gezien hadden we beter de duidelijke omleidingsborden voor fietsers kunnen volgen… Aan de natte wegen en fietspaden was goed te zien dat het hier recent flink had geregend.
De navigatie leidde ons vervolgens rondom de IJzeren Man. Door de drukte van de vele recreanten was het hier extra opletten geblazen. Voor de veiligheid kozen we ervoor om rustig achter elkaar te blijven rijden. Opvallend genoeg was iedereen het erover eens: dit lusje mag er voortaan uit.
Na ongeveer 58 kilometer bereikten we het pauzepunt, dat uiteindelijk niet in Den Dungen lag, maar bij Boerderij De Loonsebaan aan de rand van Vught. Met het prima weer was het goed toeven op het terras, waar we genoten van twee rondjes koffie.
Op de terugweg lag het tempo duidelijk hoger en werd er stevig doorgereden. Via Den Dungen, Middelrode en Heeswijk ging het richting Mariaheide. Op het Goor in Boekel maakten we nog een korte stop vanwege een langzaam leeglopende band. Dankzij een handige mini-compressor – het nieuwe snufje voor pech onderweg – was dit probleem snel verholpen en konden we weer verder.
Met voldoende lucht in de banden bereikten we uiteindelijk zonder verdere problemen de eindstreep in Handel.

Onder een lucht die nog natrilde van het truckersbal in Handel begon onze rit richting de Neerkant. De weg naar de start was al een avontuur op zich: laveren tussen imposante trucks die nog napraatten over de nacht ervoor. Maar eenmaal verzameld — met negen man sterk — konden we doen waar we voor kwamen: fietsen.

De route voerde ons via Elsendorp naar De Rips, waar we rechtsaf draaiden richting Milheeze. Het tempo zat er meteen goed in, mede dankzij onze onvermoeibare kopman die het grootste deel van de rit op kop sleurde alsof hij geen last kende van de wind. Via Ysselsteyn doken we de Peel in, op weg naar Helenaveen, waar het landschap zich openvouwde en de benen het werk mochten doen.

In Helenaveen namen we afscheid van onze eerste kopman. Na een heroïsche inspanning koos hij ervoor solo verder te gaan. De rest van de groep had andere prioriteiten: tijd voor koffie. En niet zomaar koffie — een dubbele, want die was goedkoper dan twee enkele. Wielrennen mag dan een dure hobby zijn, we blijven Nederlanders.

Na de pauze bleek de wind ons gunstig gezind. Met een duwtje in de rug ging de snelheid weer omhoog, en een nieuwe kopman stond op om het tempo te bepalen — bijna net zo fanatiek als zijn voorganger. De kilometers gleden onder ons door tot we Gemert bereikten, waar enkele renners afhaakten en huiswaarts keerden.

Maar de rit was nog niet helemaal voorbij. Vlak voor het bord van Handel waagde iemand nog een uitval voor een sprintje. Dapper, maar zonder reactie van de rest — misschien waren de benen leeg, of de koffie nog niet uitgewerkt.

Het was een prachtige rit: goed gezelschap, mooie wegen en een vleugje humor. Op naar de volgende week!

Vandaag stond de Koningsdagrit naar Geijsteren op het programma. Een rit voor zowel de A als de B rijders. Mary vertegenwoordigde de A en Geert en Pieter de B. Dat was het. Toch maar vertrokken om klokslag 08.30 uur. In de buurt van Oploo een selfie gemaakt als bewijs voor de punten 😉 daarna is Mary afgedraaid, omdat hij ivm zijn liesblessure maximaal een uurtje mag fietsen. Geert en Pieter hebben Geijsteren nooit gezien en kozen voor een verkorte versie op deze best nog wel frisse Koningsdag. Om ca 10.30 uur zaten zij thuis aan de koffie met oranje tompouce!

Op deze, opnieuw frisse, zondagochtend stonden er 6 renners klaar om deze mooie tocht door de kampina te volbrengen.
Na een geslaagde start kwam voor de koffie toch de eerste malaise. Een eerder lek gereden tubless band, die vervangen is door een binnenband, ging nu opnieuw lek. De reparateur van dienst had de grootste moeite om de steekas los te krijgen. Na wat kracht termen en een grotere sleutel had ie het toch voor elkaar.
Toen hij de band van de velg had kwam er een in de karnemelk gedoopte binnenband voor de dag. In de achtergebleven vette petazzie was niet te voelen of er nog iets scherps in de buitenband zat. Op hoop van zegen was de boodschap. Die zegen duurde 625mtr. Daarna was er een belletje naar het thuisfront om opgehaald te worden. 1 andere rijder had medelijden, en zelf nog wat pijntjes, en besloot bij hem te blijven.
Zo bleven er 4 strijders over. Bij mijnheer van Eijck was de koffiestop. 2 goede kopjes koffie verder werd er aan de terugreis begonnen. Met een klein beetje hulp van wat andere wielrenners vochten we tegen de wind in naar huis. Via Best Nijnsel en Boerdonk waren we om 12.00 uur terug in Handel.
Met nog een afsluitend bakje koffie gingen we allen huiswaarts. De fotograaf zat bij v Eijck wat te slapen dus dan maar wat foto’s van de thuiskomst.

Een frisse zondagochtend, maar met een veelbelovend zonnetje aan de hemel. Rond de klok van negen verzamelden de eerste renners zich voor de rit richting Oirschot. Het is meivakantie, dus hier en daar ontbraken wat vaste gezichten, maar met acht man aan de start mochten we zeker niet klagen.

Stipt om negen uur werd er vertrokken, via Boekel richting Veghel. Al snel bleek dat niet alleen de benen, maar ook de navigatie op scherp moest staan. In Veghel ging het even mis: de verkeerde kant van het viaduct werd gekozen. Eén alerte renner had het direct door, maar de rest moest nog even puzzelen om weer bij elkaar te komen. Met wat kunst- en vliegwerk werd de groep gelukkig weer herenigd.

Via Best ging de tocht verder en uiteindelijk bereikten we Oirschot. Daar kwamen we toevallig nog een oud-clubgenoot tegen, die met een groep uit Boekel onderweg was. Een mooie gelegenheid om even bij te praten. Op het terras, in het zonnetje, smaakte de koffie extra goed — een welverdiende pauze.

Na de stop leek het avontuur pas echt te beginnen. Nauwelijks weer onderweg of de navigatie liet ons opnieuw in de steek, wat resulteerde in een extra rondje door Oirschot. En alsof dat nog niet genoeg was, kregen we vlak buiten het dorp te maken met een lekke band.

De buitenband ging er soepel af, maar het terugplaatsen bleek een stuk lastiger. Totdat iemand met de gouden tip kwam: de band iets terugduwen voor extra speling. Probleem opgelost — althans, tijdelijk. Zo’n tien kilometer later was het weer raak met dezelfde band. Snel wat lucht erbij en door, al begon het vertrouwen in het rubber wel te slinken.

Eén van de renners vond het genoeg geweest en koos ervoor om solo verder te gaan — ook omdat hij op tijd thuis moest zijn. De rest zette koers richting Gemert, waar nogmaals lucht bij de band moest worden gedaan. Uiteindelijk bereikten we rond half één Handel.

Een tocht vol kleine obstakels en improvisatie, maar vooral een heerlijke rit in goed gezelschap. Morgen staat er alweer een nieuwe uitdaging op het programma: Koningsdag, met een gezamenlijke tocht voor de A- en B-groep.